Succesverhaal uit De Doenerij

Een jaar geleden kwam ik bij de Doenerij te werken. Ik ben vanaf het begin betrokken geweest bij de totstandkoming van de Maatschappelijk Activeringscentrum.

Ik vond het heel eng om na zeven jaar weer een arbeidscontract van 20 uur te ondertekenen. Ik was onzeker en had wat de arbeidsmarkt betreft weinig zelfvertrouwen. Allerlei vragen kwamen er op mij af: krijg ik het allemaal wel georganiseerd thuis, hoe moet ik dat regelen voor mijn jongste dochter tijdens de schoolvakanties, welke werkgever zit te wachten op een 43-jarige moeder met een zorgenkind die regelmatig naar het UMC moet, ben ik wel in staat om vanuit de Doenerij weer ergens anders te gaan werken, … enz.

Het moeilijkste voor mij was om veranderingen ne nieuwe ontwikkelingen te zien als een uitdaging. Ik was geneigd om bij elke verandering mezelf te blokkeren door beren op de weg te zien, in plaats van de kans te grijpen om verder te komen.

Sinds februari werk ik 18 uur bij Stichting Duurzaam Rivierenland in Tiel. Hiervoor had ik overigens nog wel een heel harde duw nodig van de coördinator! De reizen, en de verandering van werkplek met nieuwe mensen waren natuurlijk weer beren op mijn weg! Na twee maanden raakte ik bovendien alweer teleurgesteld, omdat de Stichting mij niet de taken gaf die mij aanvankelijk werden toegezegd. Dankzij de uitstekende coaching van het driemanschap van projectleider, coördinator en trainer leerde ik om mezelf binnen de Stichting neer te zetten. Een geweldige overwinning!

Twee jaar geleden dacht ik nog dat ik niets meer aan mijn HBO-diploma sociaal cultureel werk had. Dat is door de Doenerij dus helemaal veranderd. Ik heb nu heel veel profijt van de opleiding die ik genoten had. En zie veel meer kansen voor mezelf op de arbeidsmarkt. Ik begeleid nu stagiaires en vrijwilligers met een psychiatrische achtergrond. En organiseer activiteiten, lezingen en (foto-)tentoonstellingen. Ik leer netwerken op te bouwen met verschillende maatschappelijke organisaties, Tielse basis- en middelbare scholen, de gemeente, etc. Ik ga echt met plezier naar mijn werk, en krijg er ook weer energie van. Het is niet mijn eindstation, maar ik ben blij dat ik hier volop de gelegenheid krijg om mezelf verder te ontwikkelen richting mijn droombaan. Binnen enkel maanden hoop ik voorgoed uit de bijstand te gaan.

De Doenerij was een veilige werkplek om te beginnen samen met lotgenoten. Iedereen begrijpt elkaar zonder dat je zoveel hoeft uit te leggen, en steunt elkaar. Vooral in het begin was het veel vallen, en hup weer opstaan.

Zonder de Doenerij was ik nooit zover gekomen als waar ik nu zit. En ik gun het elke bijstandsgerechtigde. De kans om jezelf te mogen ontwikkelen in een veilige omgeving, waar je geholpen wordt om je kwaliteiten (opnieuw) te ontdekken. Een plaats waar je mag leren om in kleine gedoseerde stapjes weer aan het arbeidsproces deel te nemen. Een plaats waar je af en toe dat duwtje krijgt dat je gewoon nodig hebt om obstakels te overwinnen. Een plaats waar je, zonder dat je het zelf eigenlijk door hebt, geprikkeld wordt om nieuwe uitdagingen aan te gaan. Een plek die mij in elk geval geholpen heeft om mijn droombaan te creëren en mij heeft geactiveerd om die droom werkelijkheid te gaan maken.