Ervaringen van een interviewer

Het principe om bij een werkgelegenheidsproject al in een heel vroeg stadium de uitkeringsgerechtigde te betrekken,  nog voor de plannen gemaakt zijn, werkt stimulerend. Een verhaal uit de praktijk.

"Toen ik de uitnodigingsbrief ontving om op gesprek te komen voor het interviewproject, was mijn eerste reactie ‘nee dank u’. Mijn ervaring is dat er vaak plannen worden gemaakt van achter het bureau, voor een bepaalde doelgroep, zonder dat de groep daarbij betrokken wordt. Ik was er stellig van overtuigd dat dit project ook wel weer zoiets zou zijn.
Gedreven door nieuwsgierigheid, besloot ik toch om op gesprek te gaan bij de projectleidster.

Het gesprek verliep geheel anders dan ik mij had voorgesteld. Ik raakte enthousiast toen zij begon te vertellen over het MAC. Ik besloot uiteindelijk om mee te werken.
Mijn motivatie om aan het interviewproject mee te doen, was het feit dat wij vóóraf als uitkeringsgerechtigden betrokken werden bij het plan om een MAC te starten. En niet zoals ik gewend was: als het plan klaar is! Het maakte mij enthousiast dat er nu eens geluisterd zou worden naar de doelgroep zelf.
Met 10 andere bijstandsgerechtigden begon ik aan de training “Ik als Interviewer” van Radar. Een intensieve training die een radicale verandering bracht in mijn eigen re-integratietraject.

Ik ben in 1986 afgestudeerd als sociaal-cultureel werkster. Omdat ik niet beschik over recente werkervaring, en in het verleden slechts korte periodes als groepswerkster had gefunctioneerd, besloot ik om mij in het re-integratietraject te richten op een kantoorbaan. Ook zou een administratieve functie m.i. beter bij mijn gezinssituatie passen. Mijn trajectbegeleidster was daar niet zo blij mee, maar ik hield voet bij stuk.

Tijdens het project ontdekte ik echter dat sociaal werk inderdaad intensiever is dan het administratieve werk dat ik nu op mijn stageplaats verricht. Maar dat het werken met mensen, mij tegelijkertijd ook weer nieuwe energie en voldoening geeft. In mijn re-integratieproces richt ik mij nu op een functie op het gebied van de sociale hulpverlening.

Door mijn kwaliteiten in te zetten in het MAC en deze verder te ontwikkelen, zullen mijn kansen op de arbeidsmarkt vergroot worden. Ik hoop dus dat het MAC op korte termijn van de grond komt. Niet alleen voor mezelf. Het zal voor veel WWB-gerechtigden een veilige plek zijn, om hun persoonlijke kwaliteiten te ontdekken en vooral in te zetten.

De kwaliteiten van mensen als uitgangspunt te nemen, en te onderstrepen dat ieder mens een unieke waardevolle inbreng heeft in de maatschappij. Daarin onderscheidt het MAC zich van alle andere instellingen en organisaties in Culemborg."